Chrypka jest zmianą barwy lub jakości głosu, który może stać się szorstki, matowy, słabszy lub mniej wyraźny. Niekiedy towarzyszą jej uczucie drapania w gardle, potrzeba odchrząkiwania oraz wysiłek podczas mówienia. Może pojawić się po infekcji, długotrwałym mówieniu lub śpiewaniu, ale także w związku z podrażnieniem krtani, refluksem czy zmianami w obrębie fałdów głosowych. Jest objawem, dlatego leczenie powinno uwzględniać jej przyczynę.
Jeżeli chrypka utrzymuje się ponad trzy tygodnie, regularnie nawraca albo występuje bez wyraźnej infekcji, warto zgłosić się do laryngologa. Wcześniejszej oceny wymagają dolegliwości, którym towarzyszą trudności w połykaniu, ból podczas mówienia, krwioplucie lub wyczuwalny guzek na szyi. W przypadku duszności należy szukać pilnej pomocy medycznej. Szczególnej uwagi wymaga również utrzymująca się zmiana głosu u osób palących tytoń.
Diagnostyka chrypki rozpoczyna się od wywiadu. Lekarz pyta o czas trwania objawów, ich nasilenie, przebyte infekcje, przyjmowane leki oraz sposób korzystania z głosu. Następnie bada gardło i krtań. W razie potrzeby wykonuje wideolaryngoskopię lub inne badanie endoskopowe, które pozwala obejrzeć fałdy głosowe. Na podstawie wyników ustala dalsze postępowanie, a niekiedy zleca dodatkowe badania lub konsultację foniatryczną.
Leczenie chrypki dobierane jest indywidualnie. Zależnie od rozpoznania może obejmować farmakoterapię, zmianę nawyków głosowych lub terapię głosu prowadzoną przez odpowiedniego specjalistę. Przy zmianach wymagających interwencji lekarz może zaproponować leczenie zabiegowe. Nie każda chrypka wymaga antybiotyku, a stosowanie leków powinno wynikać z ustalonego rozpoznania.
Ważnym elementem postępowania jest higiena głosu: odpowiednie nawodnienie, unikanie dymu tytoniowego, ograniczenie krzyku i przerwy od długiego mówienia. Należy także unikać forsowania głosu oraz szeptu, który może go dodatkowo obciążać. Zalecenia i termin kontroli laryngolog dostosowuje do przyczyny dolegliwości.